‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีครับ
‎เทอร์เรซ เฮาส์เป็นรายการที่ให้ ‎ชายหญิงแปลกหน้าหกคนมาอยู่ด้วยกัน
‎เราจะสังเกตและดูพฤติกรรมของพวกเขา
‎สิ่งที่เราเตรียมไว้ให้คือ ‎บ้านหลังงามกับยานพาหนะ
‎- ไม่มีบทพูดแต่อย่างใด ‎- ใช่ค่ะ
‎อาทิตย์ที่แล้ว รุกะลองวาดรูป
‎- ใช่ๆ ‎- ทำเอาเราอึ้งสนิท
‎- เอมิกะพูดไม่ออกเลย ‎- พวกเราก็เหมือนกัน
‎(เอมิกะ 21 ปี)
‎สุดๆ เลยนะครับ
‎จริงๆ แล้วคนทั้งโลกก็อึ้ง ‎จนพูดไม่ออกกันหมดล่ะครับ
‎เงียบกันถ้วนหน้าไปจนถึงอเมริกาเลย
‎- นึกภาพออกเลย ‎- "ตอนผมเขียนคำว่าเอมิกะ
‎- ผมเห็นตัวอักษรคำว่ารุกะด้วย" ‎- นั่นล่ะ
‎ฉันไปคิดมา
‎ถ้าคนที่ฉันชอบพูดแบบนั้น
‎"เห็นชื่อรุกะในชื่อเรนะด้วยนะ"
‎- ใจฉันคงเต้นตึ้กตั้กเลยค่ะ ‎- เดี๋ยวครับ
‎หลังจากไปคิดมาตั้งอาทิตย์หนึ่ง ‎ได้ข้อสรุปแค่นั้นเหรอครับ
‎โอเค...
‎- ทั้งอาทิตย์ได้แค่นั้นล่ะค่ะ ‎- คุณดูมีเวลามากพอ
‎ที่จะลืมไปว่าเขาเขียนชื่อเธอ ‎ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ
‎ชื่อ "เอมิกะ" สินะ
‎เขาเขียนชื่อเธอ ‎เต็มหน้าสมุดวาดภาพเลย
‎อือ
‎- ก็ดีนะคะ ‎- โทริจังไปแล้ว
‎เกินเยียวยา
‎ต่อมา ยูสุเกะก็...
‎โดนทิ้งอีกครั้ง
‎(ไอซาวะ ยูสุเกะ 20 ปี ‎นักเล่นอูคูเลเล่ อีเด็น ไค)
‎เขายังคงหนักแน่น ออกไปดูดอกไม้ไฟ ‎และฟังเพลงของเซาเทิร์นออลสตาร์
‎ที่ตั้งใจจะไปกับเธอ
‎- ฉากนี้ดีมากเลย ‎- ฉันชอบมาก
‎- ดีเนอะ ‎- ระหว่างนั้น
‎คนที่ทิ้งเขาก็...
‎ฮารุกะกับเปปเป้ใช้เวลาดีๆ ‎บนดาดฟ้าร่วมกัน
‎(ฮารุกะ 24 ปี จูเซปเป้ 26 ปี)
‎ฉันมีจูบแรกตอนอายุ 18 ‎เป็นพวกมีแฟนช้าน่ะ
‎ยังจำจูบแรกได้อยู่เลย
‎รสชาติเหมือนส้ม
‎จริงเหรอ เหมือนแก้วนี้เหรอ
‎ฉันชอบความทรงจำนั้นมาก
‎คุยกันมุ้งมิ้งมาก
‎- ใช่ ‎- ลื่นไหลสุดๆ
‎คุณโอซาวะ นักแสดงตลก ‎ก็พูดอะไรประมาณนี้แหละครับ
‎แต่สื่อสารออกมาได้คนละชั้นเลย
‎- ทำไมล่ะ ต่างกันยังไง ‎- คนฟังไม่อินครับ
‎ถ้าจูบกันแฟนเขาคงเป็นคนเริ่ม ‎แล้วก็พูดว่า "หวานจัง"
‎แล้วเราก็ได้เห็นฉากโปรดของคุณโทคุอิ ‎เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
‎ตอนเอมิกะชวนว่า "ดื่มเบียร์กันเถอะ"
‎- วันนี้ไม่ดื่มเหรอ ‎- ไม่ล่ะ
‎ดื่มเบียร์กันไหม
‎เจอแบบนี้ผู้ชายยอมซื้อดงเปรีญง ‎ให้ทั้งขวดเลยนะ
‎เป็นฉันก็ซื้อให้นะ
‎ผมอยากได้ยินประโยคนั้น ‎แบบระบบเสียงสามมิติจัง
‎เสียงสามมิติแบบความละเอียดสูงๆ น่ะ
‎- อยากได้ยินแบบสามมิติ ‎- ทำไมล่ะ
‎มันจะได้เหมือนเธอพูดอยู่ในหัวผม
‎เสียงความละเอียดสูงๆ น่ะ
‎มีแต่พวกเรานี่แหละที่บ้าเทคโนโลยี
‎เราเลยตามความบ้าของคุณไม่ทัน
‎- เหมือนเธอกระซิบให้ฟัง ‎- กระซิบข้างหูเหรอ
‎ส่วนรุกะก็จะได้ไปสัมภาษณ์ ‎ที่บาร์ธีมมาร์เวลค่ะ
‎- ข่าวดี ‎- ก็ดีกับเขานะ
‎- ขยับเข้าไปอีกก้าวหนึ่ง ‎- ก็ดีนะ
‎เขาน่าจะทำ...
‎- เส้นใยเล็กๆ อยู่นะครับ ‎- จริงเหรอ
‎เหมือนน้ำหล่อลื่นน่ะ
‎ฉันเชื่อเลย
‎- น้ำหล่อลื่นออกมาแล้ว ‎- พูดอะไรเนี่ย
‎เรียกแบบนั้นล่ะ เหมือนใยหล่อลื่น
‎ใช่ ใยหล่อลื่น
‎คงจะเริ่มหลั่งออกมาแล้ว
‎- ไปกันใหญ่แล้ว ‎- โอเค
‎อย่าพูดว่ารุกะหลั่งออกมาได้ไหมคะ
‎"อย่าพูดว่ารุกะหลั่งออกมาได้ไหมคะ"
‎ที่โทริจังพูดน่ะลามกสุดเลย
‎แล้วก็ได้เห็นฉากที่สาวๆ ‎ว่ายน้ำกันสนุกสนาน
‎- ชุดว่ายน้ำสวยนะ ‎- สวยดี
‎เพิ่งว่ายน้ำกันครั้งแรกเลยนะคะ
‎ตอนแรกก็ดูพูดคุยกันดี...
‎ฉันคิดเรื่องนั้นตลอดเลยนะ
‎ว่าพี่แคร์ความรู้สึกคนอื่นมากไป
‎แล้วก็ไม่กล้าพูดอะไร ‎ที่จะกระทบความรู้สึกคนอื่น
‎(คาโอริ 29 ปี)
‎(โชเฮ 25 ปี)
‎บางทีฉันก็คิดว่าเวลาอยู่กับพวกเรา ‎เธอเหมือนนางเอก
‎พวกเขาเอาแต่บอกว่าเธอสุภาพ ‎ผมเลยกลับไปดูตอนก่อนๆ
‎ก็จริงครับ เธอไม่มีดราม่าอะไร ‎จนน่าเบื่อเลยล่ะ
‎แต่เธอก็มีจุดที่กังวลเรื่องงานนะคะ
‎- ถึงกับร้องไห้เลยด้วย ‎- เธอมักจะร้องไห้กับเรื่องงาน
‎ทำให้ผมคิดว่าเป็นอุบาย ‎เพื่อทำให้คนสนใจผลงานของเธอ
‎- ผมคิดแบบนั้น ‎- แต่ฮารุกะน่าจะเปลี่ยนวิธีพูดนะคะ
‎ใช่ ฮารุกะสื่อสารได้ไม่ค่อยดีเลย
‎แต่ผมคงไม่ใช่คนเดียวหรอก ‎ที่คิดว่าคาโอริ
‎พยายามทำตัวให้ดูดีอยู่
‎แต่เราไม่เคยหมั้นกันนะ
‎เหมือนกัน ฉันก็ได้ยินว่านายมีแฟน
‎เราคิดมากไปสินะ
‎(คาโอริ 29 ปี โชเฮ 25 ปี)
‎งั้นไว้ไปดื่มกันนะ
‎- อือ ‎- ไว้ไปดื่มกัน
‎ผมไม่เข้าใจเลย
‎ที่คุยกันนั่น มีตรงไหน ‎ที่ทำให้เธออยากไปดื่มเนี่ย
‎- ฉันก็ไม่เข้าใจ ‎- งงจริงๆ
‎หรืออาจจะเป็น ‎"ลืมๆ มันไปแล้วไปเที่ยวกัน"
‎- หมายความแบบนั้นหรือเปล่า ‎- คงใช่
‎(สัปดาห์ที่ 17)
‎(ไม่ใช่ที่จะมาเอื่อยเฉื่อย)
‎แบบนี้แหละ ‎ฉันแบ่งเนื้อเรื่องด้วยจำนวนหน้า
‎- อ๋อ แบ่งด้วยหน้าสินะ ‎- ใช่
‎อย่างเช่น "ฉันอยากให้เรื่อง ‎มาถึงตรงนี้ในหน้าหก"
‎แล้วฉันก็คิดต่อว่า ‎จะเขียนเรื่องไปทิศทางไหนดี
‎ถ้าจัดระเบียบความคิดแบบนี้ ‎จะวาดได้ง่ายกว่า
‎- อือ ‎- ถ้าฉันเริ่มวาดแบบไม่มีทิศทาง
‎เรื่องก็จะไม่น่าสนใจเลย
‎ฉันชอบใช้แนวคิด ‎ที่ฉันสนใจจะค้นคว้าต่อน่ะ
‎แล้วก็ค่อยคิดว่าเรื่องราว ‎จะดำเนินไปยังไง
‎ฉันหาจุดที่น่าสนใจ ‎แล้วค่อยเริ่มจากตรงนั้น
‎- เข้าใจแล้ว ‎- เป็นขั้นตอนที่ซับซ้อนที่สุดเลย
‎- เข้าใจได้อยู่ ‎- เป็นจุดที่น่าตื่นเต้นที่สุด
‎- ทำอะไรกันอยู่ ว่าไง ‎- เอ่อ...
‎ฉันให้เขาดูภาพสเกตช์
‎ฉันเห็นภาพวาดของนายด้วยนะ รุกะ
‎- ภาพของรุกะ... ‎- น่าเอ็นดู
‎- ฉันชอบสไตล์ของนายนะ ‎- จริงเหรอ
‎ฉันว่าน่าสนใจดีนะ
‎วันนี้ฉันไปโปเกม่อนเซ็นเตอร์มา ‎สนุกมากเลย
‎- ได้อะไรมา ‎- อยากดูไหม ฉันได้เซนิกาเมะ
‎- กับฮิโตคาเงะ ‎- อือ
‎แล้วก็ตุ๊กตาฟุชิกิดาเนะ ‎กับกระเป๋าลายอีวุย
‎เอ๊ะ ไม่ได้ซื้อตุ๊กตาปิ๊ปปี้ ‎มาให้เปปเป้เหรอ
‎อ้าว งั้นไว้เราไปด้วยกันไหม
‎- อือ ได้นะ ‎- ที่นั่นสุดๆ ไปเลย ดูสิ
‎ที่ไหน อะไรน่ะ โอ้โฮ
‎- น่ารักมากเลยใช่ไหม ‎- ที่ไหนเหรอ
‎- นิฮงบาชิ ‎- นิฮงบาชิเหรอ
‎- แต่นแต๊น ‎- อะไรน่ะ
‎- ไม่จริงน่า อีวุยนี่นา ‎- นี่เกมเล่นสองคน
‎- นายซื้อมาเหรอ มาเล่นกัน ‎- อือ
‎- อยากเล่นเหรอ ‎- อยากสิ
‎(โปเกม่อน เลทส์โก อีวุย)
‎- ในนี้หนาวจัง ‎- ฉันเพิ่งเคยเข้ามานะเนี่ย
‎- จริงสิ ครั้งแรกเลยเหรอ ‎- อือ
‎- ดีไหม ‎- โอ้โฮ
‎รู้ไหมว่าเล่นยังไง
‎- จอยอยู่ตรงนี้ ‎- เคยเล่นบนทีวีมาก่อนแล้วเหรอ
‎- เปล่า ‎- ยังไม่ได้เล่นเหรอ
‎เราต้องกด "เอ" พร้อมกัน
‎แย่จัง อีกทีนะ
‎- ต้องกดค้างไว้ใช่ไหม ‎- อือ
‎- ได้แล้ว ‎- ครั้งนี้ได้แน่
‎อยากลูบหัวมันใช่ไหม กดปุ่มนี้
‎แล้วก็กดแบบนี้...
‎มันถามว่า "อยากลูบหัวไหม"
‎- อ๊ะ ปุ่มนี้ ‎- โอเค อันนี้นะ
‎- แล้วก็... ‎- ฉันว่าฉันเข้าใจแล้ว
‎เดี๋ยวนะ น่ารักมากเลย
‎- น่ารักมากเลย ‎- ดูสิ นั่นอาหาร
‎- ทำไมมันดูตื่นๆ ล่ะ ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎นี่ ฉันอยากไปคาเฟ่ ‎ที่นายพูดถึงวันก่อน
‎ชื่ออะไรนะ
‎ร้านที่บอกว่าเหมือนอยู่อิตาลี
‎- อยากไปเหรอ ได้สิ ‎- อือ ได้เลย
‎- ฉันว่างตลอดเลย ‎- งั้นไปอาทิตย์หน้าไหม
‎- อาทิตย์หน้าก็ดีนะ ‎- ดีเลย
‎เหมือนอยู่อิตาลีใช่ไหม
‎ก็ไม่เชิงอิตาลีนะ เหมือนกับ...
‎- แต่นายบอกว่าเหมือนนะ ‎- เหรอ มันเหมือนกับ...
‎ของตกแต่งกับเฟอร์นิเจอร์ ‎ออกสไตล์ยุโรปเลย
‎- เช่น โต๊ะหรือโคมไฟ ‎- จำได้ว่านายพูดแบบนั้น
‎- ฉันอยากไปดู ‎- เป็นคาเฟ่ที่ดีมากเลย
‎อยากรู้สึกเหมือนอยู่ในอิตาลี
‎ฉันว่าคงไม่เป็นแบบนั้นหรอก
‎- แต่ไปกันเถอะ ‎- อือ
‎- สนุกดีนะ ว่าไหม ‎- อือ สนุกมากเลย
‎ยินดีต้อนรับกลับ เอมิจัง
‎กลับมาแล้วค่ะ
‎- ทำอะไรกันอยู่เหรอ ‎- ว่าไง
‎- เรากำลังเล่นโปเกม่อน ‎- โปเกม่อนเหรอ
‎อือ เลี้ยงอีวุยน่ะ
‎- ได้ยินเสียงหัวเราะดังมากเลย ‎- สนุกมากเลย
‎- เล่นโปเกม่อนจนเหนื่อยเลย ‎- อือ เหมือนกัน
‎- แต่อีวุยน่ารักมากเลย ‎- อือ
‎อีวุยน่ารักสุดๆ
‎ที่พูดนี่ อีวุย ‎หรือพี่ฮารุกะคะที่น่ารัก
‎- พี่พูดถึงพี่ฮารุกะหรือเปล่า ‎- เปล่า เราพูดถึงอีวุยนะ
‎- โอเค ฉันเข้าใจผิดเอง ‎- พูดถึงอีวุยต่างหาก...
‎- ว่ายน้ำจนเหนื่อยเลย ‎- วันนี้ไปทำอะไรมาเหรอ
‎- ฉันไปทะเลมา ‎- จริงเหรอ
‎ไว้ไปทะเลด้วยกันนะ
‎- ฉันอยากไปอีกนะ ‎- อือ ไปกัน
‎ทะเล...
‎- เหมือนมีแค่เราสองคนที่อยากไป ‎- แค่เราสองคน
‎- ร้อนจะตาย ‎- ฉันไปว่ายน้ำมาด้วย
‎- ผมเป็นกลิ่นน้ำทะเลเลย ‎- จริงเหรอ
‎- ไว้ไปทะเลกันนะคะ ‎- ได้เลย
‎- อาทิตย์หน้าไหม ‎- อาทิตย์หน้าเหรอ
‎(วาตานาเบะ คาโอริ 29 ปี ‎นักวาดภาพประกอบ)
‎(มัตสึซากิ โชเฮ 25 ปี นักแสดง)
‎(โอคุยามะ ฮารุกะ 24 ปี นักแสดง)
‎(นิชิโนอิริ รุกะ 20 ปี ‎พนักงานพาร์ตไทม์)
‎(มิซึโกชิ เอมิกะ 21 ปี ‎นักศึกษาปีสี่ ม.เจเอฟโอเบอร์ลิน)
‎(จูเซปเป้ ดูราโต้ 26 ปี ‎นักวาดการ์ตูน)
‎(เทอร์เรซ เฮาส์: โตเกียว 2019-2020)
‎(ชิโมะคิตาซาวะ โตเกียว)
‎(กู๊ดไวบส์บาร์)
‎(สามทุ่มครึ่ง)
‎- โทษนะครับ ‎- สวัสดี
‎- สวัสดีครับ ‎- ยินดีที่ได้เจอ
‎มาแล้ว
‎- ตรงนี้โอเคไหมครับ ขอบคุณ ‎- อือ ตอนนี้นั่งได้
‎สวัสดี
‎ยินดีที่ได้รู้จักครับ ‎ผมนิชิโนอิริ รุกะ
‎ผมชิราคามิ เจ้าของร้าน ‎ยินดีที่ได้รู้จัก
‎ผมไม่รู้เรื่องคุณเลย
‎(ชิราคามิ ริวอิจิ 36 ปี ‎เจ้าของร้าน)
‎อยากทำงานที่นี่กี่วันเหรอ
‎ตอนนี้ผมทำงานพาร์ตไทม์ ‎อยู่ที่มุราซากิสปอร์ต สาขาฮาราจูกุ
‎ผมว่าจะลาออกจากงาน
‎- แล้วมาทำที่นี่แบบประจำ ‎- จะลาออกเหรอ
‎- กะว่าอย่างนั้นครับ ‎- จริงเหรอ
‎ที่คิดไว้ ผมอยากทำงาน ‎อาทิตย์ละสามวัน
‎- เริ่มแรกสักสองถึงสามวัน ‎- เข้าใจละ
‎- จะลาออกจากมุราซากิสปอร์ตเหรอ ‎- ครับ
‎- แน่ใจเหรอ ‎- ผมเห็นว่าร้านนี้
‎- มีลูกค้าชาวต่างชาติมาเยอะ ‎- ใช่
‎- ผมกำลังเรียนภาษาอังกฤษอยู่ ‎- จริงเหรอ
‎นอกจากนั้น ‎ผมฝันว่าอยากเป็นสไปเดอร์แมน
‎- เป็นจริงๆ น่ะเหรอ ‎- ครับ ผมพูดจริง
‎ผมอินกับจักรวาลมาร์เวลมาก
‎นั่นคือจุดที่ทำให้ผมสนใจร้านนี้ด้วย
‎เรามีลูกค้าหลายคนเลย
‎- ที่ชอบแต่งคอสเพลย์สไปเดอร์แมน ‎- ครับ
‎พวกเขามาร้านนี้บ่อยๆ
‎คุณพูดจริงใช่ไหม ‎อยากเป็นสไปเดอร์แมนใช่ไหม
‎ครับ
‎อือ หวังว่าจะเป็นได้นะ
‎ถ้าคุณได้เป็นสไปเดอร์แมน ‎ก็คงดีกับเราด้วย
‎เข้าใจล่ะ
‎(นากาเมกุโระ โตเกียว)
‎(บ่ายโมง)
‎- หิวไหม ‎- อือ หิวแล้ว
‎- เราไม่ได้กินข้าวเช้ากันทั้งคู่เลย ‎- อือ
‎อยากดื่มเบียร์เย็นๆ จัง ร้อนชะมัด
‎งั้นเดี๋ยวฉันก็คงจะเมาแล้วล่ะ
‎(นากาเมกุโระกริลล์)
‎(นากาเมกุโระกริลล์ ขายไวน์เป็นแก้ว)
‎- ชนแก้ว ‎- ชนแก้ว
‎อาจจะมาแบบทื่อๆ เลย ‎แต่ฉันขอคุยเรื่องแฟนเก่าได้ไหม
‎ค่ะ ฉันมาเพื่อฟังเลยล่ะ
‎แฟนเก่าฉันเป็นคนจัดการเรื่องงานให้
‎หลังจากเลิกกัน ‎เขาก็ยังเป็นผู้จัดการให้ฉันอยู่
‎แต่เราไม่ได้เจอกัน ‎เราคุยกันผ่านอีเมล
‎ฉันส่งงานให้เขาทางนั้น
‎เพราะแบบนั้น กลายเป็นว่าโชเฮ ‎ไปได้ยินข่าวลือ
‎ว่าเรายังคบกัน แล้วก็หมั้นกันด้วย
‎แต่ฉันก็ได้ยินข่าวลือ ‎ว่าโชเฮมีแฟนแล้วเหมือนกัน
‎ฉันก็เลยไม่กล้าคุยกับเขา ‎เพราะเรื่องนั้น
‎- ฉันน่าจะพูดกับเขาตรงๆ ‎- ใช่ค่ะ
‎- แต่จะถามก็เร็วไป ‎- อือ นั่นสิ
‎แต่ฉันก็ไม่เคยกล้าถามนะ ‎แล้วก็รู้สึกแปลกๆ กับเรื่องนี้
‎แต่วันก่อน
‎ตอนฉันคุยกับเขา ‎เขาก็อธิบายสิ่งที่เราเข้าใจผิดกัน
‎พี่เลี่ยงไม่คุยกับพี่โชเฮ ‎เพราะข่าวลือนั่นเหรอ
‎ฉันคิดหนักมากเลย ‎แล้วก็รู้สึกว่าการชวนเขาไปเที่ยว
‎มันจะเป็นอะไรที่เกินเลยไปหน่อย ‎ถึงจะไม่รู้ว่าเขามีแฟนจริงไหมก็เถอะ
‎ก็เลยไม่มีเหตุผล ‎ที่ฉันต้องรั้งเขาไว้
‎ฉันเสียดายนะ ‎ที่ไม่ถามเขาให้เร็วกว่านี้
‎มันทำให้ฉันอยากชดเชยเวลาที่เสียไป
‎อยากไปเที่ยวกับเขา ‎และรู้จักเขาให้มากขึ้น
‎(สี่ทุ่ม)
‎อย่าเอามือวางตรงนี้นะ ‎เดี๋ยวจะโดนบาดเอา
‎จับแบบนี้
‎แล้วก็กดแอปเปิ้ลไว้ด้วยนิ้วโป้ง
‎โอเค เห็นที่พี่ทำแล้ว
‎- พี่กดมันไว้ใช่ไหม ‎- ใช่
‎กดไว้แล้วก็ขยับมือเข้ามาแบบนั้น
‎- แบบนั้นล่ะ ดีมาก ‎- ขอบคุณครับ
‎กลัวแทนจัง
‎นี่อะไรเหรอ
‎ไม่แน่ใจเหมือนกัน
‎- ของใครเหรอ ‎- ไม่ใช่ของฉันนะ
‎รสไข่ปลา
‎- มาจากไหนเนี่ย ‎- อ๋อ ของผมเอง
‎- มีคนส่งมา ‎- แม่เหรอ
‎- ใช่ครับ แม่ส่งมาให้ ‎- น่ารักจัง
‎แม่ส่งมาหลังได้ดู...
‎- มีแต่รสไข่ปลา ‎- ตอนก่อนหน้านี้
‎- ฉันเคยกินอันนี้ อร่อยมาก ‎- แม่บอกให้ใส่ซอสในพาสต้าด้วย
‎พาสต้าบร็อกโคลีน่ะเหรอ
‎เหนื่อยจัง
‎- เหนื่อยหน่อยนะ ‎- ยินดีต้อนรับ โชเฮ
‎- กินข้าวหรือยัง ‎- กินแล้ว
‎- กินกันหมดแล้วทุกคนเลย ‎- ยังไม่ได้กินเหรอ
‎- ยังเลยค่ะ ‎- นี่ รุกะ
‎เอมิจังยังไม่ได้กินข้าวเย็น
‎- โอเค ดีเลย เดี๋ยวนะ ‎- ได้เวลาทำพาสต้าไข่ปลาแล้ว
‎- เดี๋ยวสิ ‎- เรามีพาสต้าเหรอ
‎- เดี๋ยวฉันสอนเอง ‎- เรามีพาสต้านะ
‎ทำอาหารให้เอมิกะสิ เดี๋ยวฉันสอน
‎เปปเป้ ฉันขอด้วย
‎- หิวเหมือนกันเหรอ ‎- อือ
‎- งั้นทำสองจาน ‎- รบกวนด้วย
‎- แล้วฮารุกะล่ะ ‎- ไม่เอาค่ะ ฉันอิ่มแล้ว
‎- เขียนว่าสิบถึงสิบสองนาทีใช่ไหม ‎- อือ
‎ต้มสิบนาทีจะได้เส้นแบบอัลเดนเต้ ‎คือเส้นจะแข็งนิดหน่อย
‎แล้วค่อยเอามาผัดในกระทะต่อ
‎- โอเค เข้าใจครับ ‎- งั้นตั้งเวลาที่สิบนาที
‎- อัลเดนเต้นะครับ ‎- ใส่เส้นพาสต้าไปเลย
‎- เราต้มแบบอัลเดนเต้ ‎- อือ
‎ต้องใส่อะไรลงไปไหม
‎- ตอนนี้ใช้ไฟอ่อนเหรอ ‎- ใช่ ไฟอ่อน
‎จากนั้น ถ้าทำสองจาน...
‎ถ้าทำสองจาน ให้ใส่อันนี้ครึ่งหนึ่ง
‎ส่วนที่เหลือ...
‎- อีกนิดหนึ่งดีกว่า ‎- ใส่อีกเหรอ
‎เยี่ยม ดูดีเลย
‎- คนให้เข้ากันเลย ‎- โอเค
‎อาราเบียตต้าจานนี้
‎- อร่อยกว่าจานที่ฉันทำแน่นอน ‎- จริงเหรอ
‎ดูสิ เขาตั้งใจทำซอสมากเลยนะ
‎- ลองทำแบบนี้นะ ตู้มๆ ‎- ยังไงนะ โอ้โฮ
‎ตู้มๆ
‎- เข้าใจแล้ว ‎- แบบนั้นล่ะ
‎ใช่ๆ แบบนั้นล่ะ แต่ไม่ต้องสูงมาก
‎อือ แต่นายทำได้ โอเค กินกันเถอะ
‎เย่ ขอบคุณนะ
‎ดูดีมากเลย ดูดีกว่าฉันทำเองอีก
‎- ทานแล้วนะครับ ‎- หวังว่าจะอร่อยนะ
‎- ทานแล้วนะคะ ‎- ระดับมิชลินเลยนะ
‎มิชลิน
‎ระดับมิชลินเลยเหรอ
‎- นิ่งไปแบบนี้หัวใจจะวาย ‎- เผ็ดเหรอ
‎- อร่อยนะ ‎- เย่
‎- อร่อยมากเลย เย่ ‎- เขาเก่งมากเลยนะ
‎อร่อยมากเลย เผ็ดและอร่อย
‎- ฉันชอบที่มันเผ็ดประมาณนี้ ‎- อือ
‎ง่ายใช่ไหม มีส่วนประกอบแค่สองอย่าง ‎ซอสกับพาสต้า
‎พอต้มพาสต้าเสร็จแล้ว ‎ค่อยเอาไปผสมกับซอส แค่นั้นเอง
‎จะลองจับคู่แบบอื่นก็ได้นะ
‎ถ้าอยากใช้บร็อกโคลี ‎ก็เอาไปผัดกับกระเทียม น้ำมันมะกอก
‎แล้วใส่ลงไปในพาสต้า ‎แค่นั้นก็อร่อยแล้ว
‎- โอเค งั้น... ‎- เป็นไปได้หมดเลย
‎เราไม่ได้ใส่บร็อกโคลี ‎ลงไปในหม้อกับพาสต้าสินะ
‎ไม่ๆ อย่าทำแบบนั้น
‎- วันนี้ทำอะไรเหรอ ‎- วันนี้ไปทำงาน...
‎(ไปทำงานที่สตูดิโออ.นิชิ เปปเป้)
‎ที่สตูดิโอวันสุดท้าย
‎- วันนี้วันสุดท้ายเหรอ ‎- วันนี้เหรอ
‎แบบนั้นก็เศร้าอยู่นะ
‎อือ ตอนที่เป็นผู้ช่วย ‎อาจารย์สอนฉันเยอะเลย
‎ทำให้ฉันเข้าใจชีวิต ‎ของนักวาดการ์ตูนจริงๆ
‎- ตอนนี้ย้ายงานเหรอ ‎- ใช่ ตั้งแต่นี้ไป
‎ฉันจะวาดการ์ตูนของตัวเอง
‎แทบรอไม่ไหวแล้ว
‎ที่จะได้เห็นการ์ตูนของตัวเอง ‎วางขายในร้านสะดวกซื้อ
‎- ฉันคงยืนร้องไห้ตรงนั้นเลย ‎- ฉันคงได้แต่นึกภาพตาม
‎อาจจะดีใจจนร้องออกมาเลย ‎ตอนนี้ฉันอยู่เพื่อช่วงเวลานั้นแหละ
‎ฉันทำงานหนักมากเพื่อไปให้ถึงจุดนั้น
‎รอไม่ไหวแล้วที่จะรู้สึกโล่งอก ‎ตอนที่มันเกิดขึ้นจริงๆ
‎- แล้วก็ร้องไห้ดีใจ ‎- ต้องซื้อเยอะๆ หน่อยละ
‎- ผมจะไปเรียนภาษาอังกฤษพรุ่งนี้ ‎- โอ้ ดีเลย
‎- ดีจัง ‎- คิดว่าการบ้านคงเยอะน่าดู
‎ผมอาจจะต้องให้พี่ช่วย
‎- ยินดีเลย ‎- ขอบคุณมากครับ
‎ฉันไปอาบน้ำก่อนได้ไหม
‎เอาเลย
‎- ราตรีสวัสดิ์นะ ทุกคน ‎- ราตรีสวัสดิ์
‎มีใครจะไปเดตบ้างไหม
‎เดตเหรอ ฉันนัดไปทะเลกับพี่เปปเป้
‎- ดีจัง ‎- วันก่อน
‎ฉันบอกว่าอยากไปดูทะเล
‎ฉันชอบทะเลมาก แต่พี่ฮารุกะ ‎กับพี่คาโอริไม่อยากไป
‎บอกว่าตอนนี้ร้อนจะตาย
‎- ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนั้นกันนะ ‎- ทะเล อือ
‎ก็ดีนะ
‎แล้วพี่มีไปเดตบ้างไหม
‎หน้าร้อนแบบนี้ ‎ฉันเลยอยากไปเที่ยวน่ะ
‎อือ ก็จริง
‎เธอชอบผู้ชายแบบไหนเหรอ
‎ฉันคบผู้ชายมาทุกแบบแล้ว ‎ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบแบบไหน
‎แต่ฉันชอบคนที่มีเป้าหมายในชีวิตค่ะ
‎- เป้าหมายในชีวิตเหรอ ‎- เป้าหมายในชีวิต หรือ...
‎ความมุ่งมั่นอะไรสักอย่าง ‎ที่พวกเขาตั้งใจทำ
‎ถ้าผู้ชายยังไม่รู้ว่า ‎ตัวเองต้องการอะไร
‎มันก็ยากที่ฉันจะรู้สึก ‎เชื่อมั่นหรือใจเขาน่ะค่ะ
‎- คนที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ‎- คนที่อยากประสบความสำเร็จ
‎เข้าใจละ
‎ฉันก็อยากรู้ค่ะว่าจะพบรักที่นี่ไหม
‎ก็ต้องรอดูไป
‎ก็จริง
‎เธอน่าจะ...
‎- เธอน่าจะได้ดูตอนก่อนๆ ‎- เคยดูแน่ๆ
‎คำตอบของเธอพูดถึงทุกอย่าง ‎ที่โชเฮไม่มี
‎- เธอน่าจะรู้เรื่องนั้น ‎- เธอชอบคนที่มีเป้าหมายในชีวิต
‎คนที่ลงหลักปักฐาน และรู้ว่า ‎ตัวเองเป็นใคร ต้องการอะไร
‎- เธอไม่ได้แซะหรืออะไร... ‎- เธอแซะครับ
‎เอ๊ะ
‎เธอพูดกับเขาตรงๆ เลยว่า ‎"ฉันไม่ชอบไลฟ์สไตล์ของพี่"
‎- คิดแบบนั้นเหรอคะ ‎- จากบทสนทนานั้น
‎โชเฮดูช็อกกับคำตอบเหมือนกัน ‎เขาดูมึนๆ อยู่นะครับ
‎แถมเป็นหลังจากที่ได้ยินเปปเป้ ‎เล่าความฝันที่จะเห็นการ์ตูนวางแผง
‎ตอนเขาพูด เขาสดใสมาก
‎- พอได้เห็นเขาต้องดีใจมากแน่ๆ ‎- สู้เขานะ เปปเป้
‎- ได้ลงบิ๊กคอมิกสปิริตก็ไม่ธรรมดานะ ‎- ไม่ใช่งานเล็กๆ เลย
‎เพราะเปปเป้ ‎บ้านนี้ดูสดใสขึ้นเยอะเลย
‎- จริงค่ะ ‎- แม้แต่รุกะยังพัฒนาอย่างรวดเร็ว
‎นี่เป็นเพราะเปปเป้มาที่นี่เลยนะ
‎พาสต้านั่นน่าทานมาก
‎ฮารุกะสอนเขาทำอาหารด้วย
‎- สอนปอกแอปเปิ้ล ‎- วิธีที่ฮารุกะสอน
‎เหมือนคุณแม่มากอย่างกับจัดฉากเลย
‎เขาเข้าใกล้ความฝันสไปเดอร์แมนแล้ว ‎เจ้าของร้านรับเขาเข้าทำงาน
‎ใช่ค่ะ อีกไม่นาน ‎คงได้เป็นสไปเดอร์แมน
‎ใช่ เจ้าของร้านบอกว่า ‎"ถ้าเป็นได้ก็ดี"
‎รุกะโชคดีนะครับ มีแต่คนดีๆ รอบตัว
‎ถ้ามองแบบนั้นก็ถือว่าโชคดีมาก
‎ฉันอยากให้เปปเป้จีบเอมิกะด้วย
‎อยากรู้ว่าเขาชอบเธอแบบนั้นไหม
‎- นั่นสิ... ‎- ผมว่าไม่
‎ดูจากฉากเมื่อสักครู่ คนที่เธอพูดถึง
‎- คล้ายเปปเป้ที่สุดนะคะ ‎- ก็จริงนะ
‎- เธอน่าจะชอบเปปเป้นะคะ ‎- อย่าลืมรุกะล่ะครับ
‎- เขาตั้งเป้าจะเป็นสไปเดอร์แมนนะ ‎- จริงด้วยค่ะ
‎- เขาเริ่มลงมือทำตามความฝันแล้ว ‎- กำลังพยายาม
‎ลงมือสักทีนะ ‎อาจจะดูเป็นแค่ก้าวเล็กๆ ในตอนนี้
‎- แต่ก็ลงมือแล้ว ‎- จริงด้วย
‎- เขาพยายามจริงๆ เหรอ ‎- แน่สิ
‎อย่างน้อยเขาก็เดินไปถูกทาง
‎คุณเปรียบสถานการณ์นี้ ‎เหมือนเขาเริ่มเดินก้าวแรก
‎โดยมีจุดหมายคือแอฟริกาก็ได้
‎กว่าจะถึงเป้าหมายก็ไกลประมาณนั้น
‎ผมนึกภาพเขายืนมองทะเลแล้วถามว่า
‎"ฉันจะข้ามทะเลนี้ไปได้ยังไงนะ"
‎(เอบิสึ โตเกียว)
‎(เที่ยงครึ่ง)
‎- สวัสดีครับ ‎- สวัสดี
‎(โนว่า สาขาเอบิสึ)
‎- ผมจองชั้นเรียนไว้ นิชิโนอิริครับ ‎- ครับ
‎- สวัสดี ‎- ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‎ขอบคุณที่มาวันนี้ครับ
‎ผมชื่อ...
‎หลุยส์
‎- หลุยส์ ‎- ครับ หลุยส์
‎- หลุยส์ ‎- เข้าใจแล้วครับ
‎คุณชื่ออะไรครับ
‎ครับ เอ่อ...
‎- รุกะ ‎- รุกะเหรอ
‎ดีเลย
‎โอเค รุกะ ยินดีที่ได้รู้จัก
‎- ยินดีที่ได้รู้จัก ‎- ดีมาก
‎เดี๋ยวเราใช้บทสนทนาตรงนี้นะ
‎ถ้างั้น...
‎ถามผมว่า "คุณอยากทำอะไร..." ‎ถามผมเลย
‎"คุณอยากทำอะไรใน เดินนี้"
‎- "เดิน" เหรอ ‎- "อาทิตย์นี้"
‎- "อะทิตย์" ‎- "อาทิตย์นี้"
‎- "อะทิตย์" ‎- อาทิตย์ ใช่
‎หมายถึงวันเสาร์กับวันอาทิตย์
‎อีกครั้งนะครับ "คุณอยากทำอะไรใน..."
‎"คุณอยากทำอะไรใน..."
‎- "วันทำงานนี้" ‎- อาทิตย์นี้
‎- อาทิตย์นี้ ดีมาก
‎- อาทิตย์นี้ ‎- "คุณอยากทำ..."
‎"คุณอยากทำอะไรใน..."
‎- "วันทำงานนี้" ‎- อาทิตย์นี้
‎- อะทิตย์
‎- อาทิตย์ ‎- ดี ดีมากๆ
‎อีกทีนะครับ "คุณอยากทำอะไร..."
‎"คุณอยากทำอะไรใน...
‎- อาทิตย์วันนี้" ‎- "อาทิตย์นี้"
‎(ห้าทุ่ม)
‎- ขอบคุณครับ ‎- ขอบคุณมาก
‎- ขอบคุณนะ ทานแล้วนะคะ ‎- กินเลยไหม
‎สูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเป็นไหม
‎ไม่อยากได้ยินเสียงเราสูดเส้นเหรอ
‎เป็นเรื่องที่ทำไม่ได้เลย
‎ก็เข้าใจได้นะ
‎ฉันกินเงียบๆ ตลอดเลย
‎- ตื่นแล้วนี่ ‎- ใครน่ะ
‎อรุณสวัสดิ์
‎- เมื่อกี้หลับอยู่เหรอ ‎- ผมหลับไปครับ
‎- โทษนะครับ ‎- เราเพิ่งกินเสร็จ
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะหลับไป
‎ตอนตื่นมา ตรงข้อมือมีรอยกัดด้วย
‎แมงมุมหรือเปล่า
‎- จริงด้วย แมงมุมเหรอ ‎- ไม่จริงน่า
‎- หรือนั่นมัน... ‎- ใช่เหรอ
‎เป็นไปได้จริงเหรอ
‎สไปเดอร์แมนโดนกัดตรงนี้เป๊ะเลย
‎ไหนลองปล่อยใยหน่อย
‎- ทำได้ไหม ‎- ยังไม่ได้
‎- ยังไม่มีใยแมงมุม ‎- หรือพวกเราอาจจะไม่เห็นเอง
‎วันหนึ่งเรามองขึ้นไปข้างบน ‎เขาอาจจะอยู่ตรงเพดานก็ได้
‎- พรุ่งนี้ทำอะไรเหรอ ‎- พรุ่งนี้...
‎- ไม่มีแผนอะไรค่ะ ‎- ว่างเหรอ
‎อือ ทำอะไรดีนะ
‎แล้วนายทำอะไร รุกะ
‎- ผมก็ว่าง ‎- ว่างวันหนึ่งสินะ
‎แล้วพี่ล่ะ
‎- วาดการ์ตูน ‎- การ์ตูน
‎- วันต่อไปก็ยังวาดอยู่
‎- การ์ตูน ‎- และวันต่อๆ ไปก็เหมือนกัน
‎จริงๆ ผมว่างสองวัน
‎- อยากไปไหนไหม ‎- ไปไหมล่ะ
‎ฉันอยากทำอะไรสักอย่าง ‎แต่ยังไม่รู้จะทำอะไรดี
‎อยากไปไหนสักที่
‎เวลาไปเดต ชอบทำอะไรที่สุดเหรอ
‎ชอบไปไหน
‎ไปไหนเหรอ ผมก็คงไปขับรถเล่น
‎- ขับรถเล่นเหรอ ‎- อือ
‎ไปไหมล่ะ
‎ไปสิ
‎แล้วจะไปไหนกัน
‎(เที่ยงครึ่ง)
‎- ผมคิดว่าไปกินอาหารทะเลก็ดี ‎- เอ๊ะ
‎- ไปกินอาหารทะเล ‎- อาหารทะเลเหรอ
‎- ขับรถไกลไหม ‎- ก็...
‎- ไปตรงคาบสมุทรมิอุระ ‎- ขับลงไปถึงโน่นเลยเหรอ
‎เอมิกะบอกว่ายังไม่เคยนั่งรถเราเลย
‎จริงเหรอ
‎- อรุณสวัสดิ์ ‎- อรุณสวัสดิ์
‎- ไปไหนกันดี ‎- เธอบอกว่าอยากกินอาหารทะเลใช่ไหม
‎- อือ ‎- งั้นไปกินอาหารทะเลกัน
‎- ไปกินอาหารทะเลเหรอ ‎- อือ
‎โอเค
‎(ไปกินอาหารทะเล รุกะ เอมิกะ)
‎- แล้วเจอกันพี่คาโอริ บาย ‎- เที่ยวให้สนุกนะ แล้วเจอกัน
‎- วันนี้ฟ้าครึ้มจัง ‎- ใช่
‎ที่เราจะไปกันถือเป็นชานเมืองไหม
‎ใช่ มิอุระอยู่ไกลเลย
‎- หรือมิซากิ หรือมิอุระ ‎- เรากำลังจะไปคาบสมุทรมิอุระ
‎- คาบสมุทรมิอุระ ‎- ถือเป็นคาบสมุทรด้วยเหรอ
‎- เป็นเกาะเหรอ ‎- คงประมาณนั้น
‎ดูเป็นชานเมืองขึ้นมาแล้ว
‎ใช่ ฉันชอบบรรยากาศแบบนี้นะ
‎ได้ยินเสียงจิ้งหรีดไหม ‎ค่อยเป็นหน้าร้อนหน่อย
‎ใช่ เสียงประจำหน้าร้อน
‎(มิซากิ คานางาวะ)
‎(บ่ายสามครึ่ง)
‎- ดูสิ แมงกะพรุน ‎- ไม่จริงน่า
‎- อือ เห็นแล้ว ‎- เยอะมากเลย
‎- ตัวเล็กมากเลย ‎- อือ
‎- มีอีกนะ ‎- จริงด้วย
‎เยอะมากเลย
‎(โชวะมารุ)
‎- ไข่ปลาดูสดมากเลย ‎- อือ
‎- โอเค ทานแล้วนะคะ ‎- ทานแล้วนะครับ
‎- ไข่ปลาอร่อยมาก ‎- ใช่
‎อร่อยทุกอย่างเลย
‎อร่อยจัง
‎ชอบนั่งรถจากัวร์ไหม
‎ฉันตื่นเต้นน่ะ สงสัยยังไม่ชิน
‎- ยังไม่ชินกับรถ... ‎- แล้วเราก็ยังไม่ค่อยมีอะไร
‎- ให้คุยกันตอนอยู่สองคน ‎- ก็จริง
‎ฉันก็เลยยิ่งตื่นเต้น
‎นายได้คิดไหมว่า ‎จะอยู่เทอร์เรซ เฮาส์นานแค่ไหน
‎ฉันเหรอ ไม่รู้สิ...
‎ฉันหวังว่าจะได้พบรักจริงๆ นะ
‎คิดว่าจะได้เจอไหม
‎ไม่รู้สิ
‎ไปเดตมาเป็นไงบ้าง
‎ขับรถไกลมากเลย
‎(สองทุ่ม)
‎ไกลไปเหรอ
‎ใช่ ไกลมากเลย
‎แต่สนุกดีนะ อาหารก็อร่อย
‎- เธอน่ารักดีนะ ใช่ไหม ‎- อือ
‎- น่ารักดี ‎- ใช่
‎- ชอบหน้าตาเธอไหม ‎- ครับ
‎- วันก่อน ‎- อือ
‎ฉันนั่งคุยกับเปปเป้อยู่
‎แล้วก็คิดว่าวันนั้นจะไม่ดื่มเหล้า
‎ฉันดื่มแต่น้ำเปล่า
‎แล้วเธอก็เดินลงบันไดมา
‎ชวนให้ฉันดื่มกับเธอ ‎ฉันนี่ละสายตาไม่ได้เลย
‎น่ารักมาก
‎- แล้วก็ต้องดื่มแก้วหนึ่ง ‎- ดีจัง
‎พี่ชวนพี่เอมิกะไปเดตหรือยัง
‎ฉันอยากชวนเธอไปกินข้าวเย็นนะ
‎(เที่ยงวัน)
‎อรุณสวัสดิ์
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎- วันนี้ทำงานเหรอ ‎- ทำงานค่ะ
‎กี่โมงเหรอ
‎- ต้องออกจากบ้านประมาณบ่ายสาม ‎- บ่ายสามเหรอ
‎กินข้าวเที่ยงหรือยัง
‎ยังเลย
‎ไปกินข้าวเที่ยงกันไหม
‎- ไปไหมคะ ‎- อือ
‎ก็ดีนะ
‎(ซาซาซึกะ โตเกียว)
‎ชอบกินโซบะไหม
‎ชอบนะ
‎แต่แม่ฉันแพ้ ก็เลยไม่ได้กินที่บ้าน
‎- แต่เธอไม่แพ้ใช่ไหม ‎- ค่ะ
‎- ไม่ได้เป็นพันธุกรรมใช่ไหม ‎- กินได้ค่ะ
‎โซบะ...
‎(โซริน)
‎- ทานแล้วนะครับ ‎- ทานแล้วนะคะ
‎จากที่ดูรายการมา
‎เธอคิดว่าคนไหน ‎ต่างจากที่คิดไว้มากสุด
‎ก็...
‎- ไม่ใช่ฉันเหรอ ‎- ก็...
‎พี่เป็นคนที่ ‎คุยด้วยง่ายกว่าที่ฉันคิดไว้
‎พอได้เจอกันจริงๆ แล้ว ‎ดีกว่าที่คิดใช่ไหม
‎- ไม่ได้หมายความแบบนั้นเหรอ ‎- ฉันก็คิดแบบนั้น
‎- จริงๆ นะ ‎- จริงๆ สินะ
‎- จริงๆ ‎- จริงสิ
‎ได้ยินมาว่าพี่ชอบคนที่ ‎คิดอะไรก็พูดออกมาตรงๆ
‎ใช่ ฉันพูดแบบนั้น
‎- ฉันก็บอกคาโอริแบบนั้น ‎- งั้นชอบแบบพี่ฮารุกะเหรอ
‎ชอบนิสัยนั้นของเธอใช่ไหม
‎ฉันชอบที่ฮารุกะพูดตรงๆ ‎เธอคุยด้วยง่ายดี
‎แต่หน้าตาฮารุกะไม่ใช่สเปกฉัน
‎พอได้อยู่บ้านเดียวกัน ‎ฉันก็รู้สึกแบบนั้น
‎โอ้โฮ จริงเหรอ
‎โอ้โฮ
‎- ทำไมเหรอ ‎- ฉันตกใจนิดหน่อย
‎ทำไมล่ะ
‎- อือ ก็ช่วยไม่ได้นะที่เราจะสนใจใคร ‎- อือ
‎- พี่อยากมีแฟนไหม ‎- อยากสิ
‎จริงเหรอ ดูเหมือน ‎จะไม่มีใครสนใจเรื่องนั้นเลยนะ
‎- อย่างน้อยก็คนที่อยู่มาก่อนน่ะ ‎- อือ
‎ฉันสงสัยว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่
‎ฉันก็มองหาความรักมาตลอด
‎ไม่เคยเลิกมองหาเลย
‎ถ้าฉันชอบใคร ฉันก็จะตั้งอกตั้งใจ
‎เพราะอยากดูดีในสายตาคนที่ชอบ
‎เช่น นั่งให้ดูดี ‎เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น
‎ฉันไม่รู้เลย...
‎- ว่าผู้ชายก็ทำแบบนั้น ‎- ทำสิ
‎(จิมโบโช โตเกียว)
‎(หกโมงเย็น)
‎(โชกาคุคัง)
‎- ได้ดูตารางที่ส่งให้ไหม ‎- ครับ
‎ทักษะของคุณพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ
‎ในขณะที่เราก็เดินหน้าไป...
‎(มาเมโนะ ฟูมิโตชิ 43 ปี ‎รองบรรณาธิการ บิ๊กคอมิกสปิริต)
‎ถ้าดูจากตาราง เวลาน้อยมากเลย
‎วันนี้ต้องลงสีแล้ว
‎วันส่งงานของตอนหนึ่งถึงสาม ‎ก็ยังดำเนินต่อไป
‎เพราะเราตีพิมพ์เป็นรายสัปดาห์
‎ตอนละ 18 หน้า
‎ถ้าคุณวาดได้วันละหกหน้า ‎ก็จะจบภายในสามวัน
‎แล้วก็ใช้เวลาสองวัน ‎ในการเขียนเรื่องของตอนต่อไป
‎แล้วก็เหลือเวลาพักสองวัน
‎แต่ถ้าวาดสี่วัน ‎แล้วก็เขียนเรื่องสามวัน
‎ก็จะไม่ได้พักเลยนะ
‎อือ เข้าใจครับ
‎- เรามาดูตอนสี่กันเลยไหม ‎- ครับ รบกวนด้วย
‎ผมชอบเนื้อเรื่องนะ น่าสนใจดี
‎ผลงานของคุณก็ดีขึ้นด้วย
‎แนวคิดน่าสนใจนะ แต่ผมคิดว่า ‎เรื่องนี้น่าจะเล่นได้ทั้งตอนเลย
‎- เรื่องคาร์โบนารา ‎- ยังไงนะครับ
‎คุณคิดว่าตอกไข่ดิบลงใน ‎คาร์โบนารานี่แปลกใช่ไหม
‎- ครับๆ ‎- งั้นตอนนี้
‎เราก็ลงลึกเบื้องหลังของ ‎พาสต้านาโปริตันได้
‎ผมว่าแล้วว่าคุณต้องสนใจ ‎เรื่องนาโปริตัน
‎นาโปริตันควรมีตอนของตัวเอง
‎ที่พระเอกโมโหตอนพูดเรื่อง ‎พาสต้านาโปริตันก็ตลกดี
‎ใส่ฉากเขาโมโหบ่อยๆ หน่อยนะ
‎ผมชอบที่คนอิตาลีคิดว่า ‎นาโปริตันคือความอับอายของพาสต้า
‎แต่ในญี่ปุ่นมีร้าน ‎ที่คนต่อแถวยาวเหยียด
‎เพื่อรอกินพาสต้านาโปริตัน
‎- ผมตัดได้ไหม ‎- ครับ
‎- แบบนี้ก็ดีเลยนะ ‎- ครับ เข้าใจแล้ว
‎- ฉากนี้เขาน่าจะโมโหกว่าเดิม ‎- ครับ
‎โมโหแบบแทบล้มโต๊ะเลย
‎- ก็ดีครับ ‎- เอาล่ะ
‎- ดูดีเลยล่ะ ‎- ขอบคุณครับ
‎- เก่งมาก ผมดีใจมากเลย ‎- เช่นกันครับ
‎ตอนสี่ดีมากนะ ผมชอบ
‎ดีใจจัง
‎แล้วชีวิตช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง
‎- อยู่เทอร์เรซ เฮาส์สนุกดีครับ ‎- งั้นเหรอ
‎คุณเขียนการ์ตูนโรแมนติก ‎อยู่ด้วยนี่นะ
‎การได้อยู่ในบ้านนั้น ‎ก็ช่วยให้มีแรงบันดาลใจมากเลย
‎ได้ไปเดตกับใครบ้างหรือยัง
‎มีสมาชิกใหม่ในบ้าน ชื่อเอมิกะ
‎วันจันทร์ผมจะไปทะเลกับเธอ
‎ก็ดีนะ
‎เรากำลังดูโชเฮ
‎- ตื่นเต้นกับการเปลี่ยนตัวเอง ‎- อือ
‎ก่อนหน้านี้เขาเป็นแบบนี้เหรอคะ
‎เราเพิ่งเคยเห็นด้านนี้ครั้งแรก
‎- เขาพยายามทำให้ตัวเองดูดี ‎- น่าจะชอบเอมิกะ
‎แปลว่าก่อนหน้านี้ไม่มีใคร ‎ที่ดึงดูดความสนใจเขาได้เลย
‎- น่าจะเป็นแบบนั้นใช่ไหม ‎- อือ
‎เขาบอกว่าเขามักจะตั้งใจทำอะไร
‎เพื่อให้อีกฝ่ายสนใจ
‎ก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้สนใจ ‎เรื่องเป้าหมายชีวิตตัวเองเลย
‎แปลว่ายังไม่มีใคร ‎ที่ทำให้เขารู้สึกว่าอยากลงมือทำ
‎อยากเห็นฉากของเขากับคาโอริอีกนะคะ
‎- ไม่น่ามีแล้วล่ะ เขาชอบเอมิกะ ‎- เธอไม่ใช่คนที่เขาชอบ
‎ถ้าเขาชอบเอมิกะ ‎ก็อยากเห็นเขาตามจีบให้มากกว่านี้นะ
‎เอมิกะดูไม่ได้สนใจใครเลย
‎- ก็จริง ‎- ตั้งแต่เธอย้ายมาแล้ว
‎อยากรู้ว่าบุคลิกเธอเป็นแบบนั้น ‎หรือว่าอยู่บ้านนี้แล้วไม่สนุกจริงๆ
‎แต่ผมกลับมองว่าเธอวางตัว ‎ให้ดูสวยๆ นิ่งๆ
‎ต่อให้เธอชอบใคร
‎เธอก็คงไม่ออกตัวแรงครับ
‎เธอค่อยๆ หว่านเสน่ห์ให้ซึมซาบลงไป
‎- ข้อดีของเธอคือความเย้ายวน ‎- เห็นด้วย
‎ความรักของเธอจะต้องเกิดขึ้นแบบช้าๆ ‎เหมือนทำอาหารด้วยซูวี่น่ะ
‎- โอ้โฮ ตายแล้ว ‎- ลามกจริงๆ
‎- เซ็กซี่มากเลย ‎- อัดแน่นไปด้วยรสชาติเลยสินะ
‎เพราะเธอไม่ออกตัวแรง ‎เราเลยไม่รู้สึกว่าเธอกำลังอ่อย
‎แต่รู้ตัวอีกที ก็ติดกับไปแล้ว
‎- ผมคิดแบบนั้น ‎- ฉันหวังว่า
‎เปปเป้จะก้าวลงไปในอ่างซูวี่ของเธอ
‎เปปเป้ก็ดูชอบเธอนะ
‎- ใช่ ชวนเธอไปเที่ยวด้วย ‎- อือ
‎- จะได้เห็นชุดว่ายน้ำอีกแล้ว ‎- ดีจัง
‎- รีบไปดูและ... ‎- ของเปปเป้เหรอ
‎เราไม่ต้องดูหุ่นเปปเป้หรอกครับ
‎- เราพูดถึงเอมิกะ ‎- ฉันสนนะ
‎อยากเห็นหุ่นเปปเป้ ‎แต่หลักๆ คือเอมิกะ
‎เราคงดูเพื่อยืนยันว่า ‎เขาไม่มีขนหน้าอก แค่นั้น
‎แล้วถ้าเขาใส่ชุดว่ายน้ำเต็มตัวล่ะ
‎รุกะเรียนภาษาอังกฤษแล้ว
‎- เหลือเชื่อเลย ‎- ดีออกค่ะ
‎- นึกว่าจะพูดได้ในครั้งเดียว ‎- เขาไม่รู้จริงๆ หรือตั้งใจผิดคะ
‎- หวังว่าเขาจะผิดแค่ครั้งเดียว ‎- จริง
‎ถ้าพูดผิดจริงๆ เราต้องกังวลแล้วนะ
‎- ผมว่าผิดจริง ‎- จริงเหรอ
‎- ไม่คิดว่าเขาแกล้งเหรอ ‎- เขาตั้งใจจริงๆ นะ
‎- ไม่ได้ล้อเล่นเหรอ ‎- ไม่ได้แกล้งเหรอ
‎จริงเหรอ โอ้โฮ ขนลุกเลย
‎น่ากลัวยิ่งกว่าเดอะวอล์กกิงเดดอีก
‎แต่ถ้าเขาไปเรียนสม่ำเสมอ ‎ก็น่าจะชินไปเองนะคะ
‎- ใช่ ‎- เขาเริ่มลงมือทำ
‎แล้วก็ใกล้จะได้เป็นสไปเดอร์แมนแล้ว
‎- จริงด้วย ‎- เขาโดนแมงมุมกัด
‎จริงด้วย บ้าบอมาก
‎แต่ต้องโดนกัดที่มือข้างนี้นะครับ
‎ไม่เกี่ยวหรอกว่ามือไหน
‎ถ้าแมงมุมที่กัดเขา ‎มียีนกลายพันธุ์ที่เหมาะสม
‎รอยกัดนั้นก็ทำให้เกิดสไปเดอร์แมนได้
‎- งั้นโดนกัดตรงไหนก็ได้... ‎- เขาแค่ต้องโดนกัด
‎โดยแมงมุมที่โดนกัมมันตภาพรังสี ‎หนีออกมาจากห้องทดลอง
‎- เพื่อเป็นสไปเดอร์แมน ‎- อือ
‎แต่ดูแล้วน่าจะโดนตัวไรฝุ่น ‎กัดเอามากกว่า
‎- ไม่จริงน่า ‎- เกือบแล้ว
‎เดตของรุกะกับเอมิกะหดหู่มากครับ
‎- ทนดูไม่ได้เลย ‎- ฉันว่าดีนะ
‎ฉากในรถ...
‎ระหว่างที่ขับรถไป ‎ไม่มีอะไรจะคุยกันเลย
‎ตอนกินข้าว เขาถามเรื่องรถจากัวร์
‎อย่างกับเซลล์ขายรถ
‎พอเธอได้ไปเดตกับรุกะ
‎ขับรถไปมิซากิด้วยกัน
‎เทียบกับเดต ‎ที่จะไปกับเปปเป้อาทิตย์หน้า
‎- น่าจะต่างกันมากเลย ‎- หน้ามือเป็นหลังมือ
‎ไม่มีฉากเดดแอร์แน่นอน ‎แล้วก็คงสนุกกันทั้งทริป
‎ถ้าเปปเป้ไม่ปั่นจักรยานไปน่ะนะ
‎- จริงด้วย ‎- ใช่
‎- จักรยานคุณป้า ‎- จักรยานน้อยๆ
‎- ถึงจะขี่จักรยาน เขาก็ทำให้สนุกได้ ‎- ใช่เลย
‎มิซากิไกลมากเลย ‎ทำไมรุกะไม่เลือกที่ใกล้ๆ นะ
‎- เช่น เอโนชิมะ ‎- ร้านอาหารทะเลเยอะแยะ
‎เขาน่าจะกูเกิลคำว่า ‎"อาหารทะเลญี่ปุ่น" นะ
‎แต่น่ากินออกค่ะ
‎ถ้าฉันได้กินอาหารทะเลแบบนั้น ‎ฉันก็โอเคนะ
‎เขาต้องฝึกค้นข้อมูล ‎ในอินเทอร์เน็ตด้วยแล้วล่ะ
‎(สามทุ่มครึ่ง)
‎ยังไม่นอนเหรอ
‎- อือ ยังไม่นอน ‎- นายหลับไปนี่
‎เกือบดูไม่ออกว่าเป็นใคร
‎- คุยกันหน่อยไหม ไม่ได้คุยกันนานเลย ‎- อือ
‎- ไปดาดฟ้าไหม หรือยังไงดี ‎- ดาดฟ้าเหรอ ได้สิ
‎แค่คิดว่า...
‎- คืนนี้น่าจะเหมาะ ‎- ไปสิ
‎ไปดาดฟ้ากัน
‎- ไม่ได้คุยกันนานเลย ‎- ใช่ไหม
‎ขอถามตรงๆ เลยได้ไหม
‎- นายรู้สึกยังไงกับพี่คาโอริ ‎- ตอนนี้เหรอ
‎- เพื่อนกัน ‎- แค่เพื่อนเหรอ
‎- เหมือนก่อนหน้านี้สินะ ‎- เราสองคนเป็นเพื่อนกัน
‎ไม่รู้ทำไมจังหวะของเราสองคน
‎ตอนที่รู้สึกแบบเดียวกัน ‎ดันมาไม่ตรงกัน
‎การจะไปบอกว่าชอบกันตอนนี้
‎มันก็สายไปแล้วน่ะ
‎เราไม่เข้าใจกันเลย
‎- เราทั้งคู่คิดว่าอีกฝ่ายมีแฟนแล้ว ‎- อือ
‎แล้วไม่คิดเลยเหรอว่า ‎น่าจะมีช่วงเวลาที่เหมาะๆ
‎- ไม่เลยเหรอ ‎- พูดตามตรง...
‎สำหรับฉัน
‎ฉันตัดใจจากเธอแล้ว
‎ไม่ชอบพี่คาโอริแล้วเหรอ
‎- คงไม่แล้วล่ะ ‎- อือ
‎โอเค ฉันจะไม่ถามเรื่องนี้แล้ว
‎- คิดยังไงกับเปปเป้ ‎- เปปเป้เหรอ
‎- เขาสดใสมากเลย ‎- อือ
‎ฉันอยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้
‎เขาเป็นผู้ชายที่เหมาะจะเป็นแฟนนะ
‎เราอยู่ด้วยกันมาสี่เดือน ‎ฉันว่าเราถึงจุดอิ่มตัวแล้ว
‎ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย ‎เราก็เหมือนดึงเปปเป้กับเอมิกะ
‎- มาอยู่ในจุดอิ่มตัวของเรา ‎- ก็จริง
‎- ฉันก็กังวลนะ ‎- อือ
‎เอมิกะมาที่นี่เพื่อตามหาความรัก
‎- ก็นะ... ‎- อือ
‎ฉันเข้าใจนะ
‎ที่ผ่านมาฉันขี้เกียจ
‎จริงๆ ก็ดีที่เราสบายใจจะอยู่ที่นี่
‎- แต่... ‎- เราไม่ได้มาเอื่อยเฉื่อยที่นี่
‎ใช่ๆ ฉันคิดแบบนั้นแหละ
‎อือ
‎(เทอร์เรซ เฮาส์: โตเกียว 2019-2020)